Czerwona torba

Kobieta stojąca za nią miała tę samą bliznę na brodzie. Iga pamiętała upadek z roweru, śmiech brata i trzy szwy założone w przychodni przed końcem wakacji. To nie była twarz, którą dało się pomylić z cudzą. Różnił je tylko płaszcz: tamten był mokry, jakby kobieta właśnie przeszła przez burzę.

— Masz pięć minut — powiedziała nieznajoma. — Nie pytaj, skąd to wiem. Znam wszystkie twoje pytania i żadne nie zmieni rozkładu. Z czerwonej torby wysypały się na peron pomarańcze. Mężczyzna klęknął, żeby je pozbierać, a pociąg nadal czekał z otwartymi drzwiami.

Iga spojrzała na kubek. Litery napisane markerem rozmazały się, chociaż karton był suchy. Pod słowem „pamiętaj” pojawił się numer skrytki bagażowej. Znała go. W poprzedni wtorek zostawiła tam walizkę, której nikt nie miał odebrać. Tak przynajmniej powiedziała policjantowi prowadzącemu przesłuchanie.

Głośniki zatrzeszczały i po raz pierwszy podały komunikat. Zamiast stacji docelowej wymieniono jej imię. Kobieta w mokrym płaszczu spojrzała na zegar, a potem ruszyła w stronę wyjścia. Iga miała do wyboru pociąg albo skrytkę. Tym razem postanowiła zacząć od pytania, którego wcześniej nie zadała.