Herbata stygnie powoli

Deszcz zaczął padać dokładnie wtedy, gdy Lena wyniosła z szafy pierwsze pudełko. Na wieczku babcia napisała „rzeczy do oddania”, a pod spodem dopisała mniejszymi literami „ale jeszcze nie teraz”. W środku nie było ubrań. Znalazła trzy zeszyty, wysuszony liść klonu i zdjęcie kuchni zrobione, zanim przemalowano ściany.

Marek przyniósł z drewutni narzędzia i położył je na starej gazecie. Nie zaglądał jej przez ramię. Dopiero kiedy podała mu fotografię, uśmiechnął się, jakby rozpoznał kogoś stojącego tuż za kadrem. — Ten stół zrobił mój ojciec — powiedział. — Noga przy oknie jest trochę krótsza. Podłożył pod nią monetę i zakazał nam o tym mówić.

Lena zajrzała pod blat. Moneta nadal tam była, ciemna i płaska, wciśnięta między deskę a posadzkę. Pomyślała o wszystkich uroczystych obiadach, które utrzymywała w równowadze. O kłótniach kończących się podaniem ciasta. O milczeniu, które czasem było łatwiejsze od słów, a czasem zostawiało po sobie większy bałagan.

— Nie wiem, czy potrafię tu zostać — powiedziała w końcu. Marek odłożył śrubokręt. — Nikt nie prosił cię o odpowiedź dzisiaj. Za oknem deszcz zwolnił, jakby również przyjął tę zasadę. Lena otworzyła pierwszy zeszyt na pustej stronie. Tym razem pozwoliła, żeby herbata wystygła bez pośpiechu.