Siedem mostów

Miasto pojawiło się na mapie w środę. Nie wyrosło stopniowo z plam atramentu, jak inne miejsca, które Mira rysowała przez sen. Było od razu kompletne: siedem mostów, biały rynek i ulica kończąca się okrągłą sadzawką. Przy sadzawce ktoś narysował małą strzałkę. Pod nią widniało słowo „wróć”.

Mira pracowała w archiwum od dziewięciu miesięcy. Jej zadaniem było kopiowanie dawnych szlaków handlowych, a nie wymyślanie miast, które zmieniały położenie między jednym spojrzeniem a drugim. Wzięła lupę. Na najmniejszym moście zobaczyła człowieka trzymającego parasol. Kiedy odwróciła mapę w stronę światła, człowiek podniósł głowę.

— Nie dotykaj wody — powiedział ktoś za nią. W drzwiach stała bibliotekarka w płaszczu uszytym z szarego materiału. Na jej ramieniu siedział ptak z papierowymi skrzydłami. Każde pióro zapisane było drobnym drukiem, którego Mira nie potrafiła odczytać.

Dotąd myślała, że archiwum ma tylko dwoje drzwi. Jedne prowadziły na plac, drugie do magazynu. Teraz w ścianie między regałami zobaczyła trzecie: wąskie, pomalowane na kolor starego nieba. Spod progu wypływał cienki strumień światła.

Bibliotekarka położyła na stole kompas. Zamiast stron świata zaznaczono na nim cztery słowa: „przedtem”, „potem”, „nigdy” i „jeszcze”. Igła drżała między dwoma ostatnimi. Mira dotknęła metalowej obudowy i usłyszała bicie serca. Nie swojego. Było zbyt wolne, zbyt głębokie, jak echo pod ziemią.

— Każde miasto potrzebuje kogoś, kto pamięta drogę — wyjaśniła bibliotekarka. — Nasze właśnie straciło ostatnią taką osobę. Nie szukałyśmy nowej. To mapa cię znalazła. Ptak zatrzepotał papierowymi skrzydłami. Na blat spadło jedno pióro z zapisanym adresem.

Mira przeczytała nazwę ulicy dwa razy. Nosiła ją w pamięci od dzieciństwa, chociaż nie istniała w żadnym mieście, które odwiedziła. Matka nuciła o niej piosenkę przy gaszeniu lampy. Zawsze urywała przed ostatnią zwrotką, a potem długo stała przy oknie.

Wzięła płaszcz. Nie dlatego, że zaufała nieznajomej. Nie dlatego, że człowiek z mapy nadal czekał na moście. Po prostu przez całe życie brakowało jej ostatniej zwrotki i teraz, po raz pierwszy, wiedziała, gdzie jej szukać.